Свiслач, смутак маёй мацi,
цi жылi бы мы багацей,
каб не ззяў сцiплы скарб
пад малёўкай?
Годзе, мiлая, у прыродзе
часам рознае паходзе...
Тут схiлiлi разам твары
мы з сяброўкай.
Цiшша. Цнота звыклых зор
п’е, смакуючы, прастор твой,
каханая...
Дзейсьцi чутны чыйсьцi плач.
Ранак. Зарава кумач
высвятляе новы сум,
абабраная.
Словы © Вiталi Страхалет, Мiнск, 1997, люты
Фота © Вiталi Асiповiч, Мiнск, 2013, май, 4
Свiслач
© Copyright: Русские Беларуси, 2016
Свидетельство о публикации №216101001977
Свидетельство о публикации №216101001977
Рецензии