Roznica miedzy czasem Nowego Testamentu a Starego

Roznica miedzy czasem Nowego Testamentu a Starego

http://proza.ru/2010/04/14/845

Do dzis wielu, wskazujac na objawienie sie Swietej Trojcy Abrahamowi, podkresla wyjatkowosc Abrahama oraz czasow starotestamentowych. Nawet wielu wierzacych w Jezusa Chrystusa widzi potwierdzenie tego w przypowiesci Jezusa Chrystusa o bogaczu i ubogim Lazarzu: „Umarl zebrak i aniolowie zaniesli go na lono Abrahama” (Lk 16,22), a takze w przestrodze Jezusa skierowanej do niewierzacych w Niego Zydow: „Tam bedzie placz i zgrzytanie zebow, gdy ujrzycie Abrahama, Izaaka i Jakuba oraz wszystkich prorokow w Krolestwie Bozym, a siebie samych wyrzuconych na zewnatrz. I przyjda ze wschodu i zachodu, z polnocy i z poludnia, i zasiada w Krolestwie Bozym” (Lk 13,28–29).

Innymi slowy, niektorzy, akcentujac szczegolne znaczenie postaci Abrahama dla starotestamentowych Zydow, uwazaja, ze Krolestwo Boze to „lono Abrahama”, a zatem kazdy, kto dazy do zbawienia, powinien dazyc wlasnie do „lona Abrahama”, upodabniajac sie do niego.

Nie!

Z powyzszego mozna jedynie stwierdzic, ze „lono Abrahama” znajduje sie w Krolestwie Bozym, ale nie odwrotnie; co wiecej, zarowno Abraham, jak i Izaak oraz Jakub sa jednymi z „wszystkich prorokow w Krolestwie Bozym”, chociaz odegrali wyjatkowa role w historii Starego Testamentu. Centralna postacia zarowno w tych przypowiesciach, jak i w calym Pismie Swietym jest sam Opowiadajacy – Jezus Chrystus, ktory sam w sobie utozsamia Zbawienie, „Krolestwo Boze, ktore przyszlo w mocy” (Mk 9,1). Patrzac na przyklad Abrahama, mozna starac sie prawdziwie umilowac Boga, wypelniajac Jego slowo. Lecz teraz, po Przyjsciu Jezusa Chrystusa, nalezy upodabniac sie juz tylko do Jezusa Chrystusa, jak On sam nam to nakazal (Mt 11,29).

Po Przyjsciu Jezusa Chrystusa „kazdy, kto slucha Jego slowa i wierzy Temu, ktory Go poslal, ma zycie wieczne i nie idzie na sad, lecz przeszedl ze smierci do zycia” (J 5,24), to znaczy jest zbawiony. Minal czas Starego Testamentu, czas leku; nadszedl czas Przemienienia, czas chwalebnej nadziei i milosierdzia, czas milosci i radosci zmartwychwstania.

Zgodnie ze slowem Bozym Abraham, ujrzawszy Boga w postaci trzech wedrowcow idacych ku niemu, zaprosil Ich do swojego stolu i, przygotowawszy uczte z najlepszego, co posiadal, „postawil przed Nimi, a sam stal obok Nich pod drzewem. I jedli” (Rdz 18,1–8).

W czasach przedchrystusowych tylko prorok Bozy i arcykaplan mogli zblizyc sie do Boga i pozostac przy zyciu: „Ty wstap, Mojzeszu, i Aaron; kaplani zas i lud niech sie nie waza wstepowac do Pana, aby ich nie porazil” (Wj 19,24). Dzis natomiast, po Przyjsciu Pana Boga naszego Jezusa Chrystusa, „ktory wydal samego siebie za nasze grzechy”, obmyl nas swoja Krwia „i zmartwychwstal dla naszego usprawiedliwienia” (Rz 4,25), sam Bog – Swieta Trojca: Ojciec i Syn, i Duch Swiety – zaprasza kazdego wierzacego na uczte przy swoim stole, sadzajac go obok siebie.

Ojciec zaprasza go, wzbudzajac w jego sercu pragnienie uczestnictwa w Eucharystii i przez okolicznosci umozliwiajac mu to, prowadzac go w ten sposob do swojego Syna na Jego uczte; Syn, placac samym soba, zamawia te uczte u Ducha Swietego; Duch Swiety, zstepujac na przyniesione przez czlowieka chleb i wino, przemienia je w Cialo i Krew Syna Bozego, Pana i Boga naszego Jezusa Chrystusa, ktory sam sluzy ta uczta czlowiekowi.

Tak wiec udzial czlowieka w swietej Eucharystii, uczcie Panskiej, jest jego zjednoczeniem z Bogiem przez Jezusa Chrystusa, cielesnie postrzegalnym w postaci chleba i wina – Ciala i Krwi Jezusa Chrystusa, zasiadajacego na Tronie Bozym wraz z Ojcem i Duchem Swietym – a tym samym zjednoczeniem ze Swieta, Wspolistotna, Niepodzielna i Ozywiajaca Trojca, jedynym prawdziwym Bogiem. Czlowiek moze to wyra;nie dostrzec rowniez w tym, ze kaplan przed Tronem modli sie do Ojca Niebieskiego, proszac Go, aby zeslal swego Ducha Swietego, ktory przemieni stojace na Oltarzu chleb i wino w Cialo i Krew Jego Syna, Pana naszego Jezusa Chrystusa. Kaplan prosi Ojca Niebieskiego „przez Jezusa Chrystusa, Pana naszego”, to znaczy, ze w tym momencie sam kaplan uosabia Jezusa Chrystusa, gdyz to wlasnie Jezus Chrystus w tym momencie zanosi te modlitwe do swojego Ojca za posrednictwem kaplana.

Tak wiec widoczna jest dzis ogromna roznica miedzy czasem Abrahama, przed Przyjsciem Jezusa Chrystusa, a czasem obecnym, po Jego Przyjsciu. Abrahamowi bylo dane zaprosic Boga na swoja uczte i stac obok Niego. Natomiast kazdy wierzacy w Chrystusa w czasach obecnych jest zapraszany przez samego Boga, aby zasiasc obok Niego przy Jego Tronie i uczestniczyc w Uczcie, ktora jest sam Bog. A aby czlowiek mogl namacalnie odczuc, ze w tej Uczcie nie jest tylko uczestnikiem, lecz wspoluczestnikiem Boga, wymagane jest od niego, by przyniosl na Tron Bozy dzielo rak swoich: chleb i wino.


Wielkie sa dziela Twoje, Panie! Chwala Tobie! Amen.