Пауночны вецер Дынабурга

Паўночны вецер Дынабурга
_______________________

Калі піва гамно, дык і рок-н-рол не сьвяты. Гэта я зразумеў даўно. Але ёсць рэчы страшнейшыя за кепскае піва. Ёсць рэчы, якія з'ядаюць цябе знутры, як іржа жалеза.

Каб я мог маляваць, я б намаляваў партрэт. Хлопца, якога я ніколі не бачыў. Але я ведаў яго. Ягонае жыццё. І галоўнае, аб чым ён марыў. І што пісаў у свой сшытак.
Гэта быў сшытак болю. Сшытак турботаў за мову і краіну. Мне далі гэты сшытак на пэўны час. Тыдзень я чытаў. Тыдзень я не разумеў. Як так. Як так можна выказваць свае думкі. Нашай мовай.
Такой мовай не пішуць у школах. Гэта была мова, якую нельга было запісваць на паперы, яе трэба было вырываць з горла.

 Вершы… яны былі не пра каханне  і не аб кветках. Яны былі аб крыві, пра жалеза, пра тое, як пахне зямля, калі ў яе падаюць людзі.
Яны былі лепшыя за Багдановіча. Таму што Багдановіч пісаў пра тое, што магло быць. А гэты хлопец пісаў пра тое, што ўжо было. Ён пісаў пра наш Дынабург, пра яго вуліцы, якія памятаюць толькі страх і цішыню.
А потым я згубіў сшытак.
Гэта было ў 90-х. П’яны, у нейкай забягалаўцы, я паклаў яго на стол, а калі пайшоў, забыўся. Я вярнуўся праз гадзіну. Нічога не было. Толькі пах кіслага піва, алкашы і папера, якую, напэўна, ужо спалілі ў печы для смецця.
Я шукаў яго. Гадамі. Я прыходзіў у тую забягалаўку на Нямізе, пакуль яе не знеслі.
Я ніколі не дарую сабе гэтага. Я прадаў душу, і нават не за грошы, а проста так, па дурасці. Той хлопец памёр, а я забіў яго ў другі раз.

Цяпер мне пайшоў час на семдзесят. Я гляджу ў вакно, і мне здаецца, што паўночны вецер прыносіць пах той спаленай паперы. І я ведаю: калі я памру, я сустрэну яго там. І мне будзе няма чаго яму сказаць.