***
Люблю я край наш, край спакою,
Дзе бор стаіць, як вартавы,
Дзе над магутнаю ракою
Схіліўся колас залаты.
Тут кожны камень нам знаёмы,
І кожны куст — як родны брат.
Пад стрэхам бацькавага дому
Заўсёды шчасце, лад і спад.
Мая зямля, мая святыня,
Ад продкаў дадзены завет:
Твая любоў ва мне не стыне,
Ты — мой пачатак, мой ты свет.
Няхай жыве і квітнее пад небам,
Мой беларускі, лагодны народ,
Сагрэты сонцам і ўласным хлебам,
З часоў сівых і на вечны род.
© Copyright: Сафия Лисовская, 2026
Свидетельство о публикации №226030901275
Свидетельство о публикации №226030901275
Рецензии
