Тут сэрца б’ецца ў рытм з дажджамі,
Дзе сосны шэпчуць пра сваё.
Паміж лясамі і палямі
Шукаю шчасце я сваё.
Я ў гэты край урос каранямі,
Мне кожны колас — як імя.
Тут пахне хлебам і вятрамі
Мая спакойная зямля.
І колькі б свет ні вабіў далямі,
Я верны кроплям той расы,
Што засынае над ільдамі
Маёй нязгаснай палысы.
Жыву, дзіўлюся, адчуваю:
У гэтым небе — мой спакой.
І лепшай долі я не знаю,
Чым проста быць самім сабой.
***
© Copyright: Сафия Лисовская, 2026
Свидетельство о публикации №226032301566
Свидетельство о публикации №226032301566
Рецензии
