Лiтары жыцця

Дзе бусел крэсліць белы іерогліф
На сінім шоўку чысценькіх нябёс,
Там жытні колас – бы зямны апостраф
Сплятае ў косы наш шчаслівы лёс.

Крыніц сцюдзёных ціхае маленне
Сярод лясоў, дзе мох і цішыня, –
Тут кожны камень – роднае карэнне,
Тут кожны дзень – святая вышыня.

Радзіма пахне хлебам, шчамяліцай,
І полем, што рыхтуецца да сну.
Хачу я, край, тваёй вады напіцца,
Сустрэць з табою не адну вясну.

Твой ціхі сум і радасць залатая
У маім сэрцы знойдуць вечны дом,
Пакуль жыве Радзіма дарагая
І жыта шэпча за маім акном.

Тут кожны шлях – як сімвал веры,
Што адкрывае таямніцы дзён.
У гэтым краі не старэюць мары,
Нягледзячы на ворагаў праклён.

Былых палацаў грознае маўчанне
І сонных вёсак мірны белы дым –
Усё сплялося ў вечнае прызнанне,
Што стала самым родным і святым.

Буслы, што зноў збіраюцца ў полі
Крылом дапішуць літары жыцця –
Каб не згубілі мы ўласнай долі
На скрыжаваннях часу і быцця.