Цюнiнг

Ёхан Леверда
----------------------

Цюнінг

Маёй знаёмай пад саракоўку.
Выглядае на дваццатку. Вусны, клубы. Файны прыкід.

Усё гэта дзякуючы жорсткай барацьбе на выжыванне. Быць прыгожай, запатрабаванай. Быць у трэндзе, ці, як у нас казалі, у струмені.
Яна ўсё яшчэ спрабуе, патрапіць у струмень, дачушка простых савецкіх інжынераў, і сама з тэхнічнай адукацыяй.

Але трэба быць, адпавядаць. Спортзала. Вандроўкі на Балі, Дубай, галопам аб’езджана ўся Эўропа. Зроблены мільён фатаграфій. Выдаткаваны на трэнінгі і псіхааналіз вар’яцкія грошы.

Зараз яна трэці раз сябе цюнінгуе па крузе. Усе сістэмы павінны выглядаць і функцыянаваць не супер-пупер, а хоць бы здавальняюча.
Бо ўсё жыццё на дыетах, таблетках і дзівосных БАДах.

І ўсё б добра, толькі вось мозг не апгрэйдзіш гвалтоўна. Мозг ён не дурны, ён жа сам па сабе.

Сышоў апошні мужчына.
Дзяцей няма.
Ёсць кватэра, чырвоны БээНВэ і сумны сабакен.

І ўжо набыты квіток у новы круіз.

А мне прыйдзецца два тыдні  прыезжаць і глядзець сумнага бультэр'ера Лакі.

Таму што я і ёсць , той самы апошні мужчына.