Рукатворная прыгажосць. Частка другая

Рукатворная прыгажосць. Частка другая   
               
У інстытуце я з’явілася сціплай дзяўчынай з прычоскай на ўсе часы – “конскім хвастом”. Пры неабходнасці пераапранання ў медыцынскую форму з галаўным уборам руды хвост ператвараўся ў нізкі пучок.

Аднагрупнікі не здагадваліся пра цудоўныя жнівеньскія каляровыя метамарфозы маёй шавялюры. Яны палічылі колер валасоў прыродным, не звярнуўшы ўвагу на маю смуглую скуру і поўную адсутнасць на твары  рабацення або іншых пігментных плям, характэрных для натуральных рудавалосых людзей.

  Восенню 1975 года ў Віцебскім медыцынскім інстытуце праводзіўся традыцыйны штогадовы міжвузаўскі валейбольны турнір. Удзельнікі спаборніцтваў з’ехаліся да канца тыдня; спаборніцтвы, якія маюць першараднае значэнне, былі прызначаны на суботу і нядзелю.

  У нашай вышэйшай навучальнай установе шмат гадоў дзейнічаў СТЭМ – студэнцкі тэатр эстрадных мініяцюр, нешта накшталт клуба вясёлых і знаходлівых. Трупа самадзейных артыстаў забаўляла публіку музычнымі нумарамі, пародыямі, імправізацыямі на тэмы студэнцкага жыцця і іншымі абавязковымі складнікамі праграм тэатральных капуснікаў.

 У дзень прыезду каманд арганізатары спартакіяды вырашылі павесяліць удзельнікаў турніру, загадзя апавясціўшы іх і студэнтаў нашага інстытута аб маючым адбыцца мерапрыемстве.

Ледзь дачакаўшыся заканчэння заняткаў, дзяўчынкі адправіліся дадому, па дарозе закупіўшы піва. Прасцей было інтэрнацкім дзяўчынкам – ганаровая місія набыцця старажытнага напою даручалася адной з іх; віцяблянкам жа даводзілася кожнай купляць бутэльку піва.

Піва не выкарыстоўвалася ў якасці харчовага прадукта. З невялікімі ёмістасцямі пакой уладальніцы напою наведвала жаночая палова групы і, атрымаюшы “паёк”, сыходзіла да сябе. Развёўшы піва вадой, дзяўчаты наносілі атрыманую вадкасць на валасы і накручвалі іх на бігудзі, спіралькі, папілёткі…

Па праўдзе кажучы, некаторыя асобы выкарыстоўвалі для гэтых мэт цукровую воду.
Я адназначна выбрала піва ў якасці сродку для ўкладкі валасоў, выбудаваўшы бездакорны лагічны шэраг. Каму аддасць перавагу і выбярэ ў  партнёркі па танцам ў пераважна жаночым грамадстве сапраўдны мужчына? Салодкую сіропную паненку або даму з ледзь улоўным, такім прыемным, знаёмым і родным водарам сапраўднага мужчынскага братэрства? Адказ відавочны.

У апісваную мною пятніцу я выпадкова павялічыла частку піва па стаўленні да вады. Зняўшы бігудзі, успомніла нараканні “сіропных” дзяўчынак на асаблівасці завітых валасоў пры невыкананні суадносін цукру і вады; мае валасы нагадвалі буклі парыкоў дзевятнадцатага стагоддзя. Цвёрда зафіксаваная півам спіралька выпроствалася пры механічным яе выцягванні; адпушчаная – вярталася ў зыходны стан.
 
 У наш разняволены час з такой няўдачай можна лёгка справіцца. Сабраць разам непаслухмяныя валасы і змацаваць іх мудрагелістай шпількай, бантам ці арыгінальным шалікам. І з упэўненасцю адказваць на здзіўленыя погляды назіральнікаў:

– У нас на Захадзе такое прычэсванне – крык моды!

Узброіўшыся цярпеннем, пачала па чарзе расчэсваць кожны завіток, пакідаючы на расчосцы абрыўкі пасмаў. Скончыўшы прычэсванне, пераканалася, што насычаныя півам валасы, нягледзячы на значныя страты, выглядаюць дастаткова прывабна. Аб’ёмная хваля бліскучых рудых валасоў спадала да ніжняга вугла лапаткі.
 
 Сяброўкі ўжо сабраліся і прыспешвалі мяне. Я папрасіла іх заняць мне месца ў глядзельным зале і прыступіла да афарбоўкі вейкаў. З дапамогай ленінградскай тушы коштам сорак савецкіх капеек “намалявала” сабе “доўгія і пушыстыя” вейкі.

У нашай студэнцкай маладосці адсутнічалі такія паняцці, як пудра, танальны крэм, губная памада, бляск для вуснаў і іншыя жаночыя штучкі. Матэрыяльныя выдаткі для забяспячэння “прыгажосці” студэнткі зводзіліся ў асноўным да набыцця сродкаў догляду за валасяным покрывам: шампунь і туш. Іншымі словамі, натуральныя, якасныя і недарагія жонкі!

Студэнцкі палітэс не прадпісваў захавання дрэс-кода: фракі і смокінгі ў мужчын, вячэрнія сукенкі ў падлогу – у жанчын. У хлопцаў, як гэта ні сумна гучыць, не было выбару – практычна ва ўсіх студэнтаў быў адзін выхадны гарнітур; другі набывалі перад вяселлем.

А вось дзяўчынкам было складаней! Трэба было ўлічыць усё: тэндэнцыі моды, сезон, надвор’е, колер валасоў, вачэй і мноства іншых непрыкметных, але важных дробязяў. На працягу тыдня, які папярэднічаў святочнаму мерапрыемству, усе дэталі абмяркоўваліся з сяброўкамі і пастаянна карэктаваліся:

– А можа мне апрануць чорную кароценькую спадніцу з белай блузкай? Ну, тую, што з рушкамі? – раілася дзяўчына са сваёй сяброўкай.
 
– Ага, яшчэ не забудзься пра піянерскі гальштук, ён вельмі добра ўпішацца ў чорна-белую цветавую гаму! Бо твой выбраннік Сярожа на цэлых два гады маладзейшы за цябе, яму спадабаецца! – з’едліва адказвала супразмоўца, якая не ўхваляла цікавасць сяброўкі да “малалетняга” першакурсніка.

Надзьмуўшы вусны, “піянерка”, якая не адбылася, адвярнулася. Праціўніца класічнага чорна-белага варыянту святочнага ўбору, зрабіўшы паўзу, спакойна дадала:

– А мабыць, ты маеш рацыю! З майго танцавальнага юнацтва захаваліся два белыя банты.

 І робячы выгляд, што не звяртае ўвагі на мой зацікаўлены твар, задуменна працягнула:

– Вось менавіта так будзе добра! Значыць, спадніца, блузка, твае чорныя лакіраваныя туфлі на абцасе. Вядома, лепш за ўсё падышлі б панчохі колеру шадэ, але дзе іх узяць? Абыдземся цялесным колерам…

У ролі “піянеркі” я згодна ківала галавой, ужо западозрыўшы падвох; суразмоўніца часта адварочвалася ад мяне і ненатуральна пакашлівала. Таісія Уладзіміраўна Шафранская, мая “прасунутая” сяброўка Тошка, працягвала:

– Аксэсуары, як і дамовіліся: чырвоны гальштук і белыя банты. З тваіх рудых валасоў мы зробім прычоску конскі хвост, будзе эфектна!

Каб стрымаць заўчасную рэакцыю на ілюзорную “ці то дзяўчынку, ці то прывід”, я “выключыла” сваю гіпертрафаваную фантазію.
 
  Таська азадачана паглядзела на мяне, не чакаючы ад прызнанай гумарысткі такой індыферэнтнай рэакцыі.

Надышла мая чарга пажартаваць:

– Ну вось, я ж гаварыла, што так будзе добра! Яшчэ адна твая парада, Тасечка! Я хачу надзець срэбнае калечка з александрытам, падоранае мне сястрой Таняй. Грані каменя так выдатна свецяцца пры вячэрнім асвятленні, –  гнула я лінію “прыдурашнай” піянеркі-сарокі.

Сяброўка, якая страціла пільнасць, “літасціва” дазволіла:

– А чаму б і не? Вядома, можна!

– Вось ты і пракалолася, Тошка! Хто ж дазволіць піянерцы насіць у школу ўсякія бразготкі? Адразу ж ці ў кут паставяць, ці бацькоў выклічуць у школу, ці выключаць з яе…  – пералічвала я магчымыя пакаранні школьніцы, якая правінілася.
Прадставіўшы высокую моцную дзяўчыну ва ўборы юнай піянеркі і туфлях на васьмісантыметровых абцасах, мы з сяброўкай засмяяліся.

Дарма смяяліся… Запатэнтуй своечасова гарнітур для сэксуальных ролевых гульняў, даўно ўжо сталі б даляравымі мільянерамі! Ці, “на худы канец”, рублёвымі…

Аднак, гэта я пагарачылася…

Якія могуць быць ралевыя гульні з “худым канцом”?

Працяг http://proza.ru/2026/06/08/1155