Тайна моря. 4 глава

Битва на реке Яки.

Губернатор Маркес стоял на борту " Демократы " вместе с Маттео и другими офицерами и зорко наблюдал за берегом.
Он, как и его офицеры, осматривал местность в бинокль, надеясь в любой момент увидеть мачты таинственной парусной яхты, которая доставила беглеца Дельму из порта Гуаймас.
Но никаких следов обнаружено не было.
Он прибыл с опозданием на неделю, и пока он обыскивал все побережье, они оказались в Гонолулу и готовились к обратному путешествию.
Делма отплыл на крейсере в сопровождении своих дам в Сан-Франциско, и он, его дамы, Чарли Брэнд и коммандер Далтон договорились с Раффлсом снова увидеться в Нью-Йорке.
Под его личным руководством Раффлс должен был вернуть парусную яхту на место ее происхождения.
Для него это было делом чести.
Пока он находился в Гонолулу после ухода крейсера, он выплатил своим людям полное жалованье и дал им трехдневный отпуск.
Он был наедине со своими матросами.
Наслаждаясь отдыхом на палубе яхты в прекрасную погоду, Тилар, Юргенс и другие моряки обдумывали планы Снуда.
На четвертый день команда вернулась на палубу, подготовила корабль и проверила паруса.
Вечером, когда солнце исчезло в море, как сверкающий Золотой шар, яхта подняла все паруса и покинула гавань.
Таинственный, как гигантская белая морская птица, он исчез в неизмеримом океане.
Раффлс находился на командном мостике.
Ни одного паруса не было видно, как бы далеко он ни всматривался в горизонт своим зрителем.
Было около 10 часов, когда он захотел пойти отдохнуть.
Он отдавал боцману последние распоряжения на ночь, когда на него внезапно напали сзади и ударили твердым предметом.
У него потемнело в глазах, и он потерял сознание.
"Он ранен?" - спросил Юргенс.
"Вовсе нет", - ответил боцман Тилар.
Когда Раффлс очнулся, на него надели наручники и окружили все его матросы.
- Проклятые предатели! - крикнул он боцману. - Что это значит? Вы что, с ума сошли?
- Это не так, - ответил Тилар с широкой, знакомой улыбкой на рябом лице. - Это всего лишь означает, что теперь вы отправитесь в морское путешествие с нами, а не мы с вами.
Мы также знаем, кто вы, и для нас было бы небольшой проблемой доставить вас в следующий порт в руки английского консула, который затем позаботился бы о том, чтобы вы за государственный счет, закованные в цепи, отправились на родину и были отправлены обратно.
"Но будьте беззаботны!
"Мы не намерены ничего делать вам лично или красть эту яхту; ... но;...
"Если ты попытаешься освободиться или вмешаться в мои дела..... чем..... [17]
"Тогда ты перегибаешь палку!
"Выполняйте мои приказы сейчас же! Мы позаботимся об этом настолько, насколько это возможно, чтобы вы имели это с нами в соответствии с вашим удовольствием”.
Теперь боцман Тилар оставил скованного Раффлса капитаном.
Он увидел, что все его люди были вооружены револьверами.
****************

VIERDE HOOFDSTUK.
Het gevecht aan de Yaqui-Rivier.

Gouverneur Marquez stond aan boord van de „Democrata” naast Matteo en andere officieren en keek met scherpen blik langs de kust.
Hij, zoowel als zijn officieren, bespiedden met verrekijkers het land en hoopten elk oogenblik de masten van het geheimzinnige zeiljacht, dat den vluchteling Delma uit de haven van Guaymas had gebracht, te zien.
Maar geen spoor ervan was te ontdekken.
Hij was een week te laat gekomen en terwijl hij de geheele kust afzocht, bevonden zij zich in Honolulu en maakten zich gereed voor de terugreis.
Delma was met den kruiser, vergezeld door zijn dames, naar San Francisco gevaren en hij, zijn dames, Charly Brand en commandant Dalton hadden met Raffles afgesproken, elkaar in New-York terug te zullen zien.
Raffles moest het zeiljacht onder zijn persoonlijke leiding weer naar zijn plaats van herkomst terugbrengen.
Dat was een zaak van eer voor hem.
Terwijl hij na de afvaart van den kruiser in Honolulu lag, had hij zijn manschappen de volle gage uitbetaald en hun drie dagen verlof gegeven.
Hij bevond zich nu geheel alleen met zijn zeelui.
Terwijl hij bij het prachtige weer op het dek van ’t jacht van zijn rust genoot, smeedden Tylar, Jurgens en de andere matrozen snoode plannen.
Den vierden dag keerde de bemanning aan dek terug, maakte het schip gereed en keek de zeilen na.
Des avonds, toen de zon als een schitterend gouden bal in zee verdween, heesch het jacht alle zeilen en verliet de haven.
Geheimzinnig als een reusachtige witte zeevogel, verdween het op den onmetelijken oceaan.
Raffles bevond zich op de commandobrug.
Geen zeil was in zicht, hoe ver hij ook met zijn kijker den horizon bespiedde.
Het was tegen 10 uur toen hij zich ter ruste wilde begeven.
Hij gaf nog eenige laatste bevelen voor den nacht aan den bootsman, toen hij plotseling van achteren aangegrepen werd en een slag kreeg met een hard voorwerp.
Het werd duister voor zijn oogen en hij zonk bewusteloos neer.
„Is hij gewond?” vroeg Jurgens.
„In ’t geheel niet”, antwoordde bootsman Tylar.
Toen Raffles ontwaakte, was hij geboeid en omringd door al zijn matrozen.
„Vervloekte verraders!” riep hij den bootsman toe, „wat beteekent dit? Zijt gij gek geworden?”
„Dat niet”, antwoordde Tylar, met een breeden, vertrouwelijken grijns op zijn pokdalig gelaat, „het beteekent alleen, dat gij nu eens een zeiltochtje met ons zult maken inplaats van wij met u.
„Wij zijn zoo raar rondgetrokken met u. Wij weten ook, wie gij zijt en het zou een kleine moeite voor ons zijn, om u in de eerstvolgende haven in handen te leveren van een Engelschen consul, die er dan voor zou zorgen, dat gij op staatskosten, in kettingen geklonken, naar uw vaderland terug werd gezonden.
„Maar wees onbezorgd!
„Wij zijn niet van plan, u persoonlijk iets te doen, noch om dit jacht te stelen;… maar;…
„Als gij pogingen doet om u te bevrijden of u met mijn zaken te bemoeien.…. dan.…. [17]
„Dan gaat gij over boord!
„Gehoorzaam nu mijn bevelen! Wij zullen zooveel mogelijk ervoor zorgen, dat gij het naar uw genoegen bij ons hebt”.
Bootsman Tylar verliet nu als kapitein den geboeiden Raffles.
Deze zag, hoe al zijn manschappen gewapend waren met revolver