Стаіць дубрава ў велічным спакоі,
Дзе кожны дуб – як продак сівавусы.
Кранаю ствол шурпатаю рукою
І чую сілу роднай Беларусі.
Зубры ідуць скрозь папараць густую,
Валадары лясных спрадвечных гоняў,
І вецер шэпча казку нам жывую
Пра сэрца, што свяціла на далонях.
Звініць крыніца чыстаю слязой,
На дне пясок – і камень ясна ззяе,
Над мірнай пушчай неба бірузой
Свае абдымкі ціха раскрывае.
Тут час спыніўся ў кронах векавых,
І дыхае зямля свабодай дзікай,
А сярод ценяў шэрых і жывых
Гучыць яна гармоніяй вялікай.
Няхай ліхія ветры абмінуць
Гэты куток, дзе мох і цішыня,
Дзе зоры ў кронах зморана заснуць
У чаканні сонечнага дня.
Белавежская малiтва
© Copyright: Яков Логвинович, 2026
Свидетельство о публикации №226090500895
Свидетельство о публикации №226090500895
Рецензии