Народзіць восень немаўля
З халоднымі вачыма.
І люліць ласкаю зямля
Дачку, а мабыць, сына.
Калыска ў тваім двары
Лістоту сыпле з ліпы,
І так качаецца — глядзі —
Што мгляць з нябёсаў шыпы.
Як брязгульцом грае дзіця:
Дажджом, а потым сонцам.
І маці — восень у ім уся,
Адданная турботам.
І хусткай сцеліцца туман,
Вароні крык, як крапка,
І нешта тчэ павук-чабан.
Што ж у думках маіх зябка?
Пакінуты? Аднак жа кім?
Няма на то адказа,
Вунь голуб пер'е распушыў-
І мы з ім крыху разам.... 2026
---
Восеньская. Верш
© Copyright: Савицкая Пищурина Татьяна, 2026
Свидетельство о публикации №226091901323
Свидетельство о публикации №226091901323
Рецензии